Günümüzün en büyük yanılgılarından biri, sürekli hareket etmeyi "başarı", durup dinlenmeyi ise "tembellik" olarak etiketlemek. İş dünyasında, okulda veya herhangi bir ortamda "her işe koşan", "asla yerinde duramayan" tipler genelde takdir görür. Ancak bir köşede sessizce oturan, kahvesini yudumlayan ve aslında çevresindeki her ayrıntıyı bir dedektif titizliğiyle süzen o "tembel" arkadaşların, mizah yeteneğinin neden bu kadar keskin olduğunu hiç düşündünüz mü? Belki de o kişi tembel değildir. Sadece hayata bizden daha geniş bir açıda bakış atıyordur.
"Boş" Zaman, Keskin Gözlemin Ham Maddesidir!
Mizahın temel taşı aslında beklenmedik olanı yakalamaktır. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan, ekranlara gömülmüş veya yapılacaklar listesiyle uğraşmakta olan birinin, yanındaki kişinin kravatının ne kadar garip olduğunu veya toplantıdaki o gergin sessizliğin aslında ne kadar absürt durduğunu fark etmesi zordur. Oysa tembel gibi görünen kişi, "durma" lüksüne sahiptir. Zihni "bir sonraki işe" değil, "şu an olan bitene" odaklıdır. Bu da ona, diğerlerinin kaçırdığı o ince ayrıntıları yakalama şansı verir. Mizah, dünyayı olduğu gibi değil, çarpıtılmış ama gerçek olan haliyle görme sanatıdır. Duranlar bu sanatı görmek için daha avantajlıdır.
Hızlı İş Yapmak Mı? Hızlı Düşünmek Mi?
Çevremizdeki "tembelleri" eleştirdiğimizde genellikle onların yavaşlığından şikayet ederiz. Oysa zihinleri, o esnada bambaşka bir çalışma içerisindedir. "Bu işi en zahmetsiz nasıl hallederim?" veya "Şu anki durumun en komik yanı ne?"... Bu, adeta zihinsel bir spor gibidir. Hızlı iş yapanların zihni "verimliliğe" kilitlenmişken, diğerleri "eğlenceye" odaklıdır. Bir "tembelin" mizahı, genellikle bir durumu en kestirme yoldan eleştiren veya en beklenmedik anda durumu absürt bir noktaya taşıyan cinstendir. Bu durum, zekayı mizahla birleştirmenin en etkili yoludur.
Mükemmel Görünüm Baskısından Kurtuluş!
Mizah, aslında biraz umursamazlık gerektirir. Sürekli mükemmel, verimli ve profesyonel görünmeye çalışan bir insan, hata yapmaktan veya saçmalamaktan korkar. Oysa "tembel" etiketini çoktan yemiş bir kişi, bu toplumsal baskıdan muaf olmanın verdiği özgürlüğe sahiptir. Hata yapmaktan, pot kırmaktan veya "saçma" görünmekten çekinmez. İşte bu "konfor alanı" dediğimiz alan, onları en doğal ve en komik insanlara dönüştürür. İnsanlar, kusursuz görünen birinden ziyade, kendi kusurlarıyla bile dalga geçebilen ve ortamdaki absürtlüğü bir çırpıda dile getiren kişiye daha çok gülerler.
Mizahın Bir Savunma Stratejisi Olarak Kullanımı!
Birçok insan için mizah, zor durumlarla başa çıkmanın bir yoludur. Tembel gibi görünenler, hayatı bir "yarış" olarak görmediklerinden dolayı, başarısızlıkları veya hataları da bir trajedi olarak değil, sadece birer "hikaye malzemesi" olarak görürler. Bir sunumda rezil olduğunda panikleyen birinin aksine, o durumu akşam çevresine anlatırken nasıl daha komik hale getireceğini planlayan bir "tembel", yaşadığı anı dönüştürme gücüne sahiptir. Bu durum, aslında bir tür psikolojik dayanıklılıktır da denilebilir.
Onlara İhtiyacımız Var!
Eğer çevrenizde "hiçbir iş yapmıyor ama ortamın tüm neşesi onda" dediğiniz o kişi varsa, onu asla küçümsemeyin. O, sizin görmediğiniz detayları gören, hayatın yükünü kendi mizahıyla hafifleten bir "gözlemcidir". Tembellik gibi görünen o yavaşlık, aslında dünyanın geri kalanının göremediği o büyük komediyi izlemek için ayrılmış bir ön koltuktur.
Belki de hepimizin biraz daha yavaşlamaya, biraz daha çok izlemeye ve kendi "tembel" yanlarımızı kucaklamaya ihtiyacı vardır. Kim bilir, belki de o zaman biz de sadece iş yapmayı değil, yaşamayı ve güldürmeyi de daha iyi başarabiliriz.
Sizin çevrenizde "iş yapmıyor ama ortamın harbi neşesi" dediğiniz biri var mı? Varsa kim? Ona bu makaleyi göndermeniz, şimdiden yüz güldürmeye başlamanız demek olabilir :)